Who's running the show?

Als ik deze vraag aan mijn klanten stel, is het antwoord meestal:

“IK – I’m running the show. Het is MIJN onderneming. Het is MIJN team.”

(Er ontbreekt nog net een 🙄 als ze het uitspreken, alsof het een evidentie is.)

Mwa… 𝘛𝘩𝘪𝘯𝘬 𝘢𝘨𝘢𝘪𝘯.

In de 3D‑wereld is het inderdaad zo dat jij “de baas” bent. Je naam staat op de statuten, jij tekent de contracten, jij beslist wie er in je team zit en waar het bedrijf naartoe gaat. Op papier klopt het dus helemaal: officially, YOU are running the show.

Maar… zodra we voorbij die laag kijken – daar waar ik jou mee naartoe neem – wordt het interessant. Want onder de oppervlakte speelt er vaak een heel ander verhaal dan het officiële. Dan komen we bij wat er écht “running the show” is.

Daar botsen we op:

• patronen die zich blijven herhalen, ook al verander je de strategie

• dynamieken in je team of met externen die je niet opmerkt of opgelost krijgt

• blokkades waardoor je bepaalde te nemen stappen niet zet

• loyaliteiten (aan familie, oude werkgevers, vorige versies van jezelf) waarvan je je niet eens bewust bent

  
  

Die onzichtbare laag – dat alles samen – is “running the show”. YOUR show.

The systems are running the show. Dat is mijn ervaring, keer op keer.

Je dénkt dat je het stuur stevig in handen hebt, maar eigenlijk staat de cruise control aan. Je blijft corrigeren, bijsturen, harder duwen, nog wat extra gas geven…

(En als je eerlijk bent, dan voel je het: “sturen” kost je meer moeite dan je zou willen.)

Misschien herken je dit in je eigen realiteit:

• je verandert iets in je aanbod, maar je belandt weer in dezelfde uitputtingsmodus

• je haalt nieuwe mensen in je team, maar de oude spanningen steken opnieuw de kop op

• je werkt met andere klanten, maar voelt dezelfde thema’s terugkomen in gesprekken en samenwerkingen

  
  

Op dat punt zeggen veel ondernemers: “Ik heb duidelijk nog een beter plan nodig.” Maar nog een nieuw plan, nog een extra tool of nog een training is zelden de echte oplossing. Want zolang de onderliggende systemen hetzelfde blijven, maakt de buitenkant nauwelijks verschil.

Mijn klanten geloven dat vaak niet… tot we ermee aan het werk gaan en ze het aan den lijve ondervinden.

• In een bedrijfsopstelling.

• Via een regressiesessie.

• Of tussen de paarden, waar geen PowerPoint, maar alleen pure feedback bestaat.

  
  

Dáár verandert alles. Dan voelen én vatten ze het – voorbij de “informatie”. Plots wordt de hele puzzel duidelijk: waarom ze altijd in dezelfde rol schuiven, waarom een teamlid zich blijft gedragen zoals hij doet, waarom geld telkens niet écht blijft plakken, waarom ze blijven trekken en sleuren terwijl ze “alles juist” doen.

En met dat ondervinden komt in één adem: de shift.

Mijn werk is even diepgaand als eenvoudig, voor wie écht durft te kijken. Het vraagt openheid en eerlijkheid – en mijn paarden zijn feilloze leugendetectors. Niet iedereen staat daarvoor te springen: het is confronterend én de impact is vaak instant.

Zoals een klant het onlangs zo mooi verwoordde: van “trekken en sleuren” naar “het voelt alsof het als vanzelf gaat”.

Klinkt ‘magisch’, maar is eigenlijk heel logisch: Het systeem trekt niet langer tégen, het trekt méé – mee met jou. Het draagt.

En dan begint het te stromen. In jouw zaak. In jouw team. In jou.

Dán kan je met recht zeggen: I’m running the show.

Tot die tijd is het misschien de moeite om jezelf – en je onderneming – één eerlijke vraag te stellen:

Who’s running the show? 😉

Liefs,

Lynn